Hep nasıl bilinir?
Bir savcı ortaya çıkar. Cemaat’e yakın bir isimdir.
MİT yöneticilerini ifadeye çağırır (7.2.2012).
Müsteşar Hakan Fidan ve arkadaşlarını.
İddia: “Terör örgütüne yardım ve yataklık.”
Görüntü: AKP ile Cemaat ittifakı parçalanmıştır.
Erdoğan’ın teşhisi yerindedir: “Asıl hedef benim.”
Olay önemlidir.
Ama “başlangıç” değildir.
***
Bazıları biraz daha geri götürür.
Oslo görüşmelerinin sızdırılmasına (13.9.2011).
MİT-PKK buluşmasının ses kaydı yayınlanır.
Şüpheli çoktur.
Cemaat de konuşulur.
Bazı istihbarat örgütleri de.
Fakat o günlerde, faili meçhul kalır.
Sonuç: Oslo da ilk raund değildir.
Öncesi vardır.
***
Burada biraz duralım.
“Olay”ı değil, “sebep”i konuşalım.
Çünkü: Asıl açıklayıcı o.
***
Önce genel tablo.
AKP üç ayaklı bir koalisyondu.
Bir: Milli Görüş.
İki: Cemaat.
Üç: Turgut Özal’ın liberalleri
Parti bu temelde kuruldu.
İktidara böyle geldi.
2002 ve 2007 seçimlerini böyle kazandı.
***
Üçlü ittifak, Türkiye tarihinde bir ilkti.
Nurculuk: Hep orta-sağ partileri destekledi.
Erbakan MSP’siyle kısmi ittifakları hariç (1973-77).
Liberaller: Yaygın olarak 12 Eylül’ün ürünüydüler.
Özal’ın etrafında teşekkül ettiler.
Çiller durağından sonra AKP’ye iltihak ettiler.
***
İşbölümü sorunsuzdu.
Milli Görüş: Hükümet ve Meclis.
Cemaat: Polis ve yargı.
Liberaller: Medya ve fikir âlemi.
Cumhuriyeti tasfiye programını birlikte yürüttüler.
Ekonomide, bürokraside, siyasette, ideolojide.
Özellikle de Ergenekon ve Balyoz davalarını.
***
Üçlü uyum 2008’e kadar sürdü.
Özellikle Milli Görüş ve Cemaat arasında.
Ortaklar, birbirlerine karşı özenliydi.
Temel uygulamaları birlikte yapıyorlardı.
***
Bir olay, “büyük uyum”u bozdu.
Tarih: 2008’in sonları.
Cemaat, önemli bir “sır” keşfeder:
MİT, PKK ile masaya oturmuştur.
Cemaat endişelenir.
Sorun, PKK değildir.
Müzakere başlatılması da.
Sorun: Kendilerinden gizlenmesidir.
***
Cemaat, hemen bir değerlendirme yapar.
Bir: AKP, önemli bir konuda hamle başlatmıştır.
İki: Fakat, Cemaat’i devre dışı bırakmıştır.
Üç: AKP yola Cemaat’siz devam etmeye hazırlanmaktadır.
Sonuç: AKP, ilk fırsatta Cemaat’i dışlayacak.
Devletten tasfiye etmek isteyecektir.
***
Hızla karar verirler.
Hedef: AKP’nin “oyun”unu başladığı yerde bozmaktır.
Plan basittir: KCK tutuklamaları.
Yaygın bir tutuklama kampanyası başlatılır.
Oslo’da ilk görüşmenin tarihi Eylül 2008.
Tutuklamalar hemen bu tarihten itibarendir.
Murat Karayılan, gazeteci Avni Özgürel’e açıklar:
“KCK operasyonları Oslo görüşmeleriyle birlikte başladı.” (18.6.2012)
***
Burada bir soru elzemdir.
Cemaat, “açılım”a niye karşı çıktı?
“Türk milliyetçisi” olduğu için mi?
Ya da Türkiye bölünmesin diye mi?
Cemaat’e göre “evet”.
PKK çevreleri de benzer algı içinde.
***
Bugün daha da netleşti.
Ergenekon ve Balyoz operasyonları ortada.
TSK, İP ve yurtsever aydınlar hedeflendi.
İtibarsızlaştırmak, etkisizleştirmek istediler.
Program belliydi.
Bir: Rejimi değiştirmek.
İki: Kürt açılımını hedefine ulaştırmak.
Batı güdümünde devletleştirmek.
Cemaat neredeydi?
Uygulamanın başrolündeydi.
Sonuç: Cemaat’in itirazı programa değil.
Kendisinin dışlanmasınaydı.
***
Not: Birkaç günlüğüne seyahatte olacağım.
Dönüşte buluşmak üzere.

Rafet Ballı

 http://www.ulusalkanal.com.tr/gundem/perde-arkasi-akp-cemaat-kavgasi-nicin-basladi-makale,2463.html

Almanya’nın en çok satan gazetesi Bild, haberi şu başlıkla verdi: “Onlarca CIA ve FBI ajanı Kiev’e yardımcı” oluyor! (Bild, 4 Mayıs 2014)

Kuşkusuz Aydınlıkokurlarını şaşırtan bir başlık değil. Ama haber Avrupa için büyük önem taşıyor. Zira Ukrayna’nın Sağ Sektör isimli Neo-Nazi örgütünün Odesa’da bir sendika binasını yaktığı ve 46 kişiyi öldürdüğü şartlarda, ABD’nin “müttefiki” Almanya’nın en çok satan gazetesinin bu başlıkla bir haber yayınlaması, Berlin’den Washington’a mesaj anlamına geliyor.

Ne demek istediğimizi anlatmak için gelin önce geçen haftaya dönelim:

Kerry: AB, Rus gazı tüketimini azaltmalı

ABD Dışişleri Bakanı John Kerry, Avrupa’dan Rus gazı tüketimini azaltmasını istedi! (Rusya’nın Sesi, 30 Nisan 2014)

Kerry, ABD olarak Avrupa pazarlarına ulaşım için enerji kaynaklarının çeşitlendirilmesine yardımcı olacaklarını ve enerji güvenliğini sağlayacaklarını belirtti. ABD Dışişleri Bakanı, ileriki dönemlerde, AB’ye Rusya’dan aldığı gazın eşdeğerini sevk edebileceklerini söyledi.

Peki nasıl? Üç seçenek konuşuluyor:

1)ABD, AB’ye doğal gazı sıvılaştırılmış olarak yani LNG şeklinde gemilerle gönderecek. Gazın Avrupa’da yeniden dönüşümünü sağlamak için 2017 yılında tamamlanacak bir terminal projesinin başladığı belirtiliyor.

Ancak bu yöntem hem ihtiyacı karşılamaktan uzak olacağı, hem de maliyetleri artıracağı için gerçek bir çözüm anlamına gelmiyor.

2)İsrail ve Güney Kıbrıs’ın ulaştığı büyük rezervin Türkiye üzerinden Avrupa’ya transfer edilmesi. Washington bu seçeneğin önündeki engelin, Erdoğan’ın “ikna edilmesiyle” kalktığını düşünüyor.

3)Kuzey Afrika üzerinden Avrupa’nın enerji ihtiyacının karşılanması.

Ukrayna sorunu AB’yi böldü

İngiltere ya da Fransa, ABD’nin AB’ye bu seçenekleri dayatmasından pek rahatsız değil. Ancak Almanya farklı düşünüyor.

Hatta Berlin, ABD’nin AB politikasından duyduğu rahatsızlığı gün geçtikçe daha da açık bir şekilde ifade ediyor. Zira Almanya, İngiltere ya da Fransa’dan farklı olarak Rusya’yla büyük ticaret hacmine sahip... Hatta Berlin, Moskova ve Pekin’le iyi ilişkiler kurarak, 2008’den bu yana krizden en az etkilenen Batı ülkesi olmayı bile başarmıştır.

O nedenle son dönemde hem doğrudan Berlin üzerinden ama hem de AB’nin çeşitli düzeydeki temsilcilikleri üzerinden, Ukrayna konusunda Rusya ile düşman olunmaması gerektiği fikirleri işlenmektedir.

Son olarak AB’nin Rusya Temsilcisi Vygaudas Usackas “AB’nin Rusya’yla ilişkilerini daha dikkatli ele alması gerektiğini” belirterek şöyle konuştu: “Rusya’nın nakit paraya, bizim de Rusya’nın doğalgazına ihtiyacımız var. İki taraf da birbirine muhtaç. Bu konuda iki taraf da son derece gerçekçi.” (Amerika’nın Sesi, 29 Nisan 2014)

Ukrayna hamlesi Çin-Rusya ilişkisini pekiştirdi

Ukrayna konusu, bu ve benzeri nedenlerle AB’de bir kırılma yaratmış durumda. ABD’nin AB’yi kullanarak Ukrayna’da bir hamle yaptığı ve Avrupa’yı Rusya’yla karşı karşıya getirdiği artık açıkça konuşuluyor.

Hatta bu tablo üzerinden yapılan değerlendirmelerde, bu başarısız hamlenin ABD’ye yeniden AB kontrolü sağlayacağı görüşleri de dile getiriliyor.

Ancak öyle bile olsa, bu tablonun son tahlilde Zbigniew Brzezinski’nin çizdiği ana stratejiyi reddettiği söylenebilir. Çünkü o ana stratejiye göre ABD, Çin’i ancak Rusya’yla birlikte daha geniş bir Batı inşa ederek durdurabilirdi!

Oysa ABD’nin Ukrayna hamlesi onu hem Suriye’den sonra bir başka cephede daha Rusya’yla karşı karşıya getirdi, hem de Rusya’yı Çin’e daha çok yapıştırdı! Moskova ve Pekin Doğu Akdeniz’den sonra şimdi de bu ayın sonunda Doğu Çin Denizi’nde ortak askeri tatbikat yapmaya hazırlanıyorlar.

Üstelik iki başkent bu tatbikatı tam da ABD Başkanı Barrack Obama’nın Çin tehdidi karşısında Japonya’ya destek açıkladığı ve Filipinler’le anlaşma imzaladığı uzak doğu ziyareti sırasında ilan etti!

Mehmet Ali Güller

 http://www.ulusalkanal.com.tr/dunya/abd-ab-iliskileri-acisindan-ukrayna-makale,2446.html

MGK'da, TSK'nın NATO'nun yeni konseptine göre yeniden yapılanması konusundaki ayrıntılar görüşüldü. Yeni yapılanmada TSK'ya verilen rol 'küresel güvenlik için bekçilik!'
Miili Güvenlik Kurulu'nun 30 Nisan'daki toplantısında, Türk Silahlı Kuvvetleri'nde reform konusunun da gündeme geldiği basına yansıdı. Toplantı sonunda yayınlanan bildiride konuya "Bölgesel ve küresel güvenlik ortamındaki gelişmelere uygun olarak, ülkemizin ihtiyacı olan ve Sayın Cumhurbaşkanımızca başlatılan savunma reformu çalışmaları hakkında bilgi verilmiştir" diye yer verildi.
Basına yansıyan bilgilere göre, toplantıda Abdullah Gül'ün bir yıl önce oluşturduğu çalışma grubu sunum yaptı. Sunumda şu başlıklar öne çıkıyor:
"Yeni savunma konseptleri doğrultusunda, 'Türk Silahlı Kuvvetleri' nasıl daha etkin olur?"
"Kolordu yapılanması, savunma sanayii boyutu, TSK'nın sivil denetimi; bu kapsamda kararlarının ve uygulamalarının TBMM ve Sayıştay denetimine açılması".
NATO'nun yeni konseptine uyum
NATO'nun 1999 yılındaki stratejik kavram değişikliğiyle, alan dışı müdahale benimsendi. Buna göre, daha önce NATO ülkelerinin güvenliğini tehdit eden unsurlar İttifak'ın kapsadığı alanın dışında olsa da bertaraf edilmeliydi. 1999 yılındaki stratejik kavramda "Terörizm, etnik çatışmalar, insan hakları ihlalleri, siyasi istikrarsızlık, ekonomik kırılganlıklar ve nükleer, biyolojik, kimyasal silahlar gibi konular öncelikli tehditler olarak sayıldı. 19-20 Kasım 2010'da stratejik kavram yenilendi. Bu kavrama son şekli, 20 Mayıs 2012'de ABD'nin Şikago kentinde düzenlenen NATO Devlet ve hükümet başkanları zirvesinde verildi. NATO yeni stratejik kavramıyla etnik, dinsel, siyasal çatışmalara, ittifak üyesi ülkelere zarar vermemesi gerekçesiyle müdahale etmeyi benimsedi. Örneğin Libya operasyonu, bu tür bir gerekçeye dayanarak yapıldı. Öte yandan yeni dönemde, NATO'nun en önemli görevlerinden biri olarak kriz yönetimi gösterildi. NATO'nun "akıllı savunma (smart defense)" adıyla anılan yeni konseptinde NATO'nun her zaman harekete hazır acil müdahale birliklerinin artırılması ve bu çerçevede ABD'nin ağırlığının azaltılması hedefleniyor. Akıllı savunma konsepti, ABD'nin yeni Pentagon stratejisinin NATO'ya aktarılmış hali. Yeni konseptin özü, NATO üyesi ülkelerin ordularını, daha hızlı hareket edebilen müdahale güçleri biçiminde yeniden şekillendirmesi.
MGSB ve MASK'ta değişiklik
Aslında bu anlayışı hayata geçirecek düzenlemeleri AKP Hükümeti çok önceden başlatmıştı. Milli Güvenlik Siyaset Belgesi (MGSB) ve buna bağlı olarak Milli Askeri Stratejik Kavram (MASK) değişiklikleriyle bu süreç başlatıldı. MGSB, düzenli olarak her beş yılda bir gözden geçiriliyor. AKP Hükümeti'nin işbaşında olduğu dönemde, 2005 ve 2010'da MGSB ve MASK'ta iki kez değişiklik yapıldı. 2010'daki değişikliklerde iç ve dış tehditler baştan aşağı yenilendi. İrtica ve bölücülük iç tehdit olmaktan çıkarıldı. Dış tehdit konusunda da o zamana kadar ki öncelikler olan, Yunanistan, Irak'ın kuzeyindeki Kukla Devlet, Ermenistan'ın toprak talepleri gibi başlıkların yerine, genel tarifler ve uluslararası güvenlik görevleri öne çıkarıldı.
Tertiplerle başlayan tasfiye
Mehmetçik anlayışı ve vatan savunması esasına göre, iç ve dış tehditlere karşı, milli Ordu niteliğinin tasfiyesi anlamına gelen bu değişiklikleri, TSK Personel Yasası'ndaki değişiklik ve TSK Disiplin Yönetmeliği'nde yapılan son değişiklik izledi. Bu yasa ve yönetmelik değişiklikleri, 2008'den itibaren Türk Ordusu'nun milli Ordu özelliğini ortadan kaldırmak amacıyla düzenlenen tertiplerle başlayan tasfiyeyi sistemli hale getirmek için uygun zemin oluşturmayı hedefliyor. Tertip davalarıyla, hakkında dava açılan, tutsak edilen emekli edilen 1000'e yakın subay TSK'dan tasfiye edildi.
Erken terfi imkanı
11 Şubat'ta TBMM'den geçen personel kanununda yapılan değişiklikle, görevi dolayısıyla işlenen suçlardan dolayı soruşturma açılmasına, Genelkurmay Başkanı, Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanları hakkında Başbakan; Jandarma Genel Komutanı hakkında ise İçişleri Bakanı karar veriyor.
Yasayla, tuğ, tüm ve korgenerallere, mevcut sisteme göre, daha erken terfi imkanı sağlanıyor. Mevcut sistemde, tuğ, tüm ve korgenerallik rütbelerinde bekleme süresi 4'er yıl. Yasayla, generallerin durumunun ele alınmasının süresi, 3. yıla çekilebilecek. Böylece mevcut uygulamadan 3 yıl daha erken orgeneral olabilmenin önü açılıyor. Kuvvet komutanları ve Genelkurmay Başkanları için "birer yıl" olmak üzere yaş haddine kadar görev süreleri uzatılabilecek.
Liyakat ve hiyerarşi ilkesi
Bu durum, komuta kademesini, bütünüyle Başbakan ve Hükümet'e bağımlı hale getirmenin yanısıra, Türk Ordusu'nun terfi sistemini büyük ölçüde alt üst etmiş olacak. Kurtuluş Savaşı'nın sıcak günleri içinden geçerek Cumhuriyet Devrimi'nin ruhuyla oluşturulan liyakata dayalı terfi sisteminin ortadan kalkmasına yol açacak düzenleme, bir Ordu için temel olan emir, komuta, disiplin ve hiyerarşiyi de olumsuz etkileyecek.
Abdullah Gül: 1960'tan beri yapılmayanı yapıyoruz
Abdullah Gül, savunma reformuyla ilgili olarak gazetecilerin sorularını yanıtladı. Gül, şunları söyledi: "Bunu Milli Güvenlik Kurulu bildirisinde açıkladık. Aslında bu büyük bir ihtiyaçtı. Soğuk savaş döneminden, Sovyetler çöktükten sonra bütün dünya ülkeleri savunma reformları yaptılar, ordularını yeniden yapılandırdılar, müttefiklerimiz başta olmak üzere. 1960'tan bu yana bunu yapmayan nadir ülkelerden birisiyiz. Önemli olan TSK'nın etkinliği, verimliliği, caydırıcılığını her bakımdan üstün tutmak gerekir. TSK'ya Türk milleti olarak göz bebeğimiz gibi bakarız. Onun güç caydırıcılığıyla övünürüz. Bu anlamda 1 yıldır devam eden çalışmalar var".
Gül'ün savunma reformu nitelemesi için "1960 yılından bu yana yapılmayan" nitelemesi dikkat çekti. 1960 yılı, Türk Silahlı Kuvvetleri için önemli bir tarih. Çünkü, TSK'nın bugünkü hiyerarşi ve terfi sisteminin temeli o 27 Mayıs 1960'tan sonra, Menderes dönemi uygulamalarından dersler çıkararak atılmıştı. Menderes Hükümetleri döneminde, general sayısındaki artışla Ordu piramidi bozulmuştu. 27 Mayıs'tan sonra 2 Ağustos 1960 günlü, 42 sayılı yasa Millî Birlik Komitesi tarafından yayınlandı. Bu yasanın gerekçesinde, Ordu subaylarının gençleştirilmesi, rütbe enflasyonunun önlenmesi, kadro fazlalığının giderilmesi ve Ordu'da piramidin yeniden kurulması yer almıştı.
Fikret Akfırat

 http://www.aydinlikgazete.com/mansetler/39673-tskya-natoda-piyon-rolu.html

Türkiye’nin önündeki en önemli mücadele sahası cumhurbaşkanlığı seçimleri olmuş durumda. Hemen her hamle, her açıklama, her politika doğrudan ya da dolaylı olarak cumhurbaşkanlığı seçimiyle ilgilidir.

Bugün büyük bir çarpışmaya sahne olan cumhurbaşkanlığı seçiminin kodlarını inceleyeceğiz. Ama o kodları çözebilmek için önce Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığı seçim stratejisini anlamamız gerekiyor.

Erdoğan’ın seçim stratejisi

30 Mart seçimleri sürecinde de gördüğümüz gibi Erdoğan’ın izlediği seçim stratejisi, düşmanı yalnızlaştırmak, yararlanacağı ara kuvvetler inşa etmek ve kendi cephesini olabildiğince geniş tutmaktan geçiyor.

Erdoğan bu ara stratejisini gerçekleştirebilmek için uygun taktikler geliştiriyor: Düşman algısı oluşturma, düşmanı dış mihraka eklemleme, böylece milli kesimlerin bir bölümünü de kazanma, devlet aygıtının avantajlarını kullanma vs.

Erdoğan, cumhurbaşkanlığı seçimi için de aynı strateji ve taktiklere sarılmış görünüyor. Daha şimdiden şunu işlemeye başladı: Kendisine rakip olacak aday Türkiye’nin değil, Türkiye’yi hedef alan dış mihrakların adayıdır. Dolayısıyla o kişi bir rakip değil, aslında Türkiye’nin bir düşmanıdır. Bu düşmanı destekleyecek kurumlar, suç işlemiş olacaklardır.

Erdoğan’ın önündeki engeller

Artık cumhurbaşkanlığı çarpışmasının bu stratejiye bağlı olan kodlarını incelemeye başlayabiliriz.

Erdoğan, cumhurbaşkanlığı için önünde engel olarak şu dört kurumu görmektedir: Çankaya Köşkü, Genelkurmay Başkanlığı, Anayasa Mahkemesi Başkanlığı ve Cumhuriyet Halk Partisi. Erdoğan, önündeki üç ayı bu kurumları engel olmaktan çıkarmak üzere kullanacaktır.

Peki nasıl? Şöyle: Erdoğan anımsayacağınız gibi önce dış mihrak olan F tipi yapının sadece kendisini değil, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ü de dinlediğini açıkladı. Ardından çarpışmanın yeni bir evresinde, sadece kendisinin ve Gül’ün değil, Genelkurmay Başkanı Org. Necdet Özel’in de dinlendiğini belirtti. Ve son olarak Haşim Kılıç kendisini eleştirdiğinde, Anayasa Mahkemesi’nin de dinlendiğini açıkladı.

Çankaya, TSK ve AYM’ye şantaj

Bu dinlemeler, ilgili adreslerde şöyle yorumlandı:

1) Erdoğan, millete şu mesajı vermiş oluyordu: “Bana karşı çıkanlar, F tipi yapı tarafından dinlenen ve şantaj edilenlerdir. F tipi bunlara şantaj yapmasa, böyle konuşamazlar.”

2) Erdoğan, açıkça kasetlerle Çankaya, Genelkurmay ve Anayasa Mahkemesi’ne şantaj yapıyordu; “yoluma çıkmayın, elimde kasetleriniz var” demiş oluyordu.

Bu durumda önümüze şu sorular çıkıyordu: Erdoğan bu kasetlerin olduğunu nereden biliyor? F tipi yapı dışında dinleme yapan bir merkez mi var? 30 Mart öncesinde Gülen’in konuşmalarını dinleyen ve servis eden o merkez kimin? Yoksa Erdoğan, F tipi yapının kaset arşivini ya da en azından bir bölümünü ele mi geçirdi?

Kuşkusuz Baykal kasetinin internete servis edilmeden önce Erdoğan tarafından izlendiği bilgisi, bu soruların bir bölümüne yanıt vermektedir!

Kılıçdaroğlu’na gözdağı

Gelelim bu üç kurum dışında, CHP’nin durumuna...

Bakın bu noktada aydınlatılması gereken iki önemli nokta var:

1) Kemal Kılıçdaroğlu, AKP üyesi bir genç tarafından TBMM’de yumruklandı.

2) Bilal Erdoğan’ın şikâyeti üzerine bir savcı, dokunulmazlığı olan Kılıçdaroğlu’nu ifadeye çağırdı.

Açık ki ortada bir gözdağı var. 1. maddenin üzerine sonuç alacak şekilde gidemeyen CHP, şimdi de 2. madde üzerinden etkisizleştirilmeye çalışılıyor.

Çözüm sistem dışı çarpışmada

Artık şu özeti yapabiliriz: Cumhurbaşkanlığı çarpışmasının kodları; Gül, Özel ve Kılıç’a “kasetin var” şantajı, Kılıçdaroğlu’na savcılık gözdağıdır!

Devamı da gelecektir.

Kuşkusuz bu, sistem içi bir çarpışmadır ve Erdoğan cumhurbaşkanlığını çantada keklik göremediği için bu kodlarla çarpışmaktadır.

Asıl çarpışma ise sistem ile halk arasında olacaktır. Halkın öncü örgütleri sistemin CHP ve MHP’sini zorlayarak bir ortak aday çıkarabilirse ve güçlü bir halk hareketiyle bu aday desteklenirse, Türkiye’nin önündeki süreç başka türlü gelişecektir.

Mehmet Ali Güller

 http://www.ulusalkanal.com.tr/gundem/cumhurbaskanligi-carpismasinin-kodlari-makale,2430.html

Türkiye’de siyasal gerilim her geçen gün derinleşiyor. Ülke adım adım bir çatışmaya sürükleniyor. AKP iktidarı karşı devrim sürecini tamamlamaya ve siyasal hedeflerini gerçekleştirmeye çalıştıkça, toplum bütün uzlaşma zeminlerinin imha edildiği bir saflaşma yaşıyor.
Bu saflaşma, arkasında modern sınıfların bulunduğu, örneğin emekçiler ve sermaye arasında yaşanan sınıf mücadelesine dayalı olmaktan çok, sosyo-kültürel bir bölünmeye işaret ediyor. Ülke ve toplum, yüz-yüz elli yıldır ertelenerek biriken, dolayısıyla tarihsel ilerlemenin önünü her dönemeçte tıkayan sorunları aşmaya çalışıyor.

SİYASAL İSLAMIN İDEOLOJİK ÇÖKÜŞÜ
Diğer taraftan dünyada ve bölgede siyasal İslamcılık büyük bir başarısızlık yaşıyor. İslamcıların bütün tarihsel, kültürel, sosyolojik ve politik tezleri teker teker çöktükçe; dinciliğin bir gelecek projesi oluşturma ve toplumu bir arada tutarak 21. yüzyıla taşıma yeteneğine sahip olmadığı anlaşıldıkça; AKP ve muhafazakâr entelijensiyanın modern bir ülkeyi yönetme becerisine ve birikimine sahip olmadığı ortaya çıktıkça bu gerilim daha da artıyor.
Bu yenilgi, bir zamanlar ılımlı İslam rejimi için dünyadaki en başarılı model diye sunulan AKP iktidarı için de geçerli. Hatta AKP ve Cemaat koalisyonunun başarısızlığı siyasal İslamcılığın dünyadaki en ağır yenilgisini oluşturuyor. AKP, kendisini iktidara taşıyan bütün iç ve dış dinamiklerde yaşanan hızlı değişimi görememenin ve bu değişime direnmenin sonuçlarını yaşıyor.
Büyük koalisyonun Pirus Zaferi
AKP-Cemaat koalisyonu, neredeyse 200 yıllık bir tarihsel oyluma sahip Osmanlı-Türk modernleşme ve aydınlanma sürecinde köklü bir kırılma yarattı. Doğunun en büyük tarihsel atılımı olan, Fransız Devrimi’nin İslam dünyasındaki en kapsamlı yorumu sayabileceğimiz 1908 Hürriyet ve 1923 Cumhuriyet devrimlerinin neredeyse bütün kazanımları tasfiye edildi. Siyasal İslamcılar, yüz yıllık bir tarihsel dönemi ve birikimi, parantez içine alıp kapatmaya kalktı.
Ortada tamamlanamamış bir hesaplaşma, kapatılamamış bir defter var.
Bu nedenle 11 yıllık AKP-Cemaat iktidarı (bugün söz konusu koalisyonun dağılmış olması tabloda köklü bir değişiklik yaratmıyor) her hangi bir hükümet değişikliği olmadığı gibi, bu hükümetin gidişi de de herhangi bir iktidar değişikliği şeklinde olmayacaktır.
Elde kalan hurma cumhuriyeti
Ancak, AKP-Cemaat iktidarı yıktığı cumhuriyetin yerine yenisini kuramadı. Kendi rejimini, düzenini ve toplumunu oluşturmak konusunda derin bir başarısızlığa uğradı. Bugün yaşanan toplumsal gerilimin, bölünmenin, siyasal ve kültürel krizin temelinde yatan en önemli nedenlerden biri de bu durumdur.
Ortaya çıkan derme çatma siyasal, kültürel ve toplumsal yapı, dinci-faşizan bir polis rejiminden; baskı ve devlet terörünün yanı sıra, sahtekârlıkla ile ayakta tutulmaya çalışılan bir hurma cumhuriyetinden başka şey değildir.


'YARATICI YIKICILIK' ZORUNLULUĞU
Net şekilde tespit etmek gerekiyor; artık ortada savunulacak bir cumhuriyet ve korunabilecek bir rejim yok. Tam tersine, bir süredir yazılarımda vurguladığım gibi, ihtiyacımız olan şey yaratıcı yıkıcılıktır. Bu melez rejimi, ülkeyi siyasal bir tımarhaneye çeviren bu hukuksal-siyasal mimariyi yıkmadan bu ülke yoluna devam edemez. Yıkılmazsa, içine doğru büzülerek küçülür ve boğulur. Yeni bir gelecek ve cumhuriyet kurmak için tamamlanamayan bu dinci-faşizan rejimi, derme çatma bu ılımlı İslam düzenini yıkmak gerekiyor.
Tarihin çağrısı budur. Bu çağrının gereğini yerine getiremeyenler, tarihin cezasına razı olmak zorunda kalırlar.
Çünkü AKP iktidarı siyasal ömrünü tamamlamış durumda. Ancak, iktidardaki ömrünü uzatabilmek, dolayısıyla karşı devrim sürecini tamamlayarak kalıcı olabilmek için bütün gücüyle iktidarını korumaya çalışıyor. İktidarı kaybettiği taktirde ağır bir hesap sorma dalgasının altında ezileceğini biliyor.
Tarihsel hesaplaşmanın son muharebesi
Kendisini iktidara taşıyan bütün iç ve dış dinamiklerin değiştiği koşullarda AKP’nin iktidarını sürdürmesi çok zor. Dinci, muhafazakâr ve bir bölüm merkez sağ seçmenin desteği dışında dayanacağı güç kalmayan AKP’nin iktidarını sürdürebilmesinin tek bir yolu bulunuyor; baskı ve polis terörü.
Dolayısıyla önümüzdeki günler siyasetin sokakta yapılacağı ve ülkenin kaderinin sokakta belirleneceği bir dönem olacak. Sokakların siyasal gerilim ve çatışma alanlarına dönüşeceği, yüzyıllık tarihsel hesaplaşmanın belki de son muharebesinin yaşanacağı günlerden geçilecek.
Ülkenin böyle bir kavşağa gelmesi kaçınılmazdı.
Çünkü bilinir, bir tarih dersidir; kendi devrimini yarım bırakanlar ancak kendi mezar kazıcılarını hazırlarlar. Cumhuriyet devriminin taşıyıcı güçleri ve Kemalistler bu kaderden kaçamazdı. Nitekim kaçamadılar. Yıktıkları eski dünyanın güçleriyle uzlaşmanın ve sol korkusu nedeniyle kendi devrimlerine ihanet etmenin bedelini ağır şekilde ödediler. Ödemeye de devam ediyorlar…
Cumhuriyeti daha ileriye taşıyarak aşmaya çalışanları, yani kendi solunu tasfiye edenler, ülkenin bütün dengelerini yitirerek gericiliğe teslim olmasına yol açtılar. İleriye gidemeyen cumhuriyet kaçınılmaz olarak geriye savruldu. Hikayenin dramatik özeti budur.


LİBERALLERİN SEFALETİ
Evet, yukarıda da vurguladığım gibi şimdi ülke hızla bir yol ayrımına doğru ilerliyor. Her yerde korku var. En çok da AKP iktidarına demokratik gerekçelerle destek veren liberaller korkuyor. Bunlardan biri de Tarhan Erdem... Bu eski CHP’li kamuoyu araştırmacısı-işadamı, ülkenin tehlikeli bir çatışma ortamına sürüklendiğini ve Tayyip Erdoğan’ın bir diktatörlük kurmaya çalıştığını belirtiyor. Dahası, hükümetin oyla değişme olasılığının büyük bir şans olacağını söylüyor.
Siyasal İslamcıların kullanarak buruşuk peçete gibi kenara bıraktığı liberallerden biri olan Tarhan Erdem’in korkusu bir özel bilgiye dayanıyor mu bilmiyorum, ama önümüzdeki dönemde ülkenin kaderinin sokakta çizileceği kesin. Çünkü siyasal İslamcı iktidar ancak toplumsal muhalefeti, ilerici ve aydınlanmacı güçleri baskı ve terörle ezmeye çalışarak yoluna devam edebilir.

AKP'NİN HALK KORKUSU
Tablo böyle olunca, önümüzdeki günlerde hükümetin ölçüsüz bir şiddet dalgası yaratarak muhalefet güçlerini ezmeye çalışacağına kesin gözüyle bakabiliriz. Örneğin, 1 Mayıs’ta AKP Hükümeti göstericilere saldırmaya hazırlanıyor. Çünkü Erdoğan, büyük kalabalıkların Taksim’i bir kez daha işgal etmeleri halinde iktidar devrilene kadar alanı terk etmeyeceklerinden korkuyor. Mısır’da Muhammed Mursi’nin yaşadıkları yaşamaktan, aynı kaderi paylaşmaktan ödü patlıyor. Hapse gireceğini, halka karşı şiddet kullanmaktan, yolsuzluk yapmaktan, haksız yere zenginleşmekten, ihanet anlaşmalarına imza atmaktan yargılanabileceğini biliyor.
Eğer 1 Mayıs’ta ölümler olursa ülkenin fena halde karışacağından kimsenin kuşkusu olmasın. AKP iktidarı hiç beklenmedik anda, birden bire çökebilir.
Çünkü yaşamın diyalektiği bize iktidarın terörüne aynı şiddette bir karşı koyuşun da kaçınılmaz olacağını söylüyor. İşte AKP’nin ve liberallerin korkusu da buradan kaynaklanıyor.
Yaratıcı bir yıkıcılıktan korkuyorlar. Dolayısıyla siyasal, toplumsal, tarihsel, felsefi bir yenilenmeye yol açacak yaratıcı bir kuruculuktan da korkuyorlar.
Türkiye yüz yıllık hesaplaşmasını tamamlamak zorunda. Ülke ya yoluna devam edecek, ya da bir önceki çağın değerler dünyasına iade edilerek siyasal ve entelektüel bakımdan yok olacak.
Durum ciddi ve biz biliyoruz ki korkunun ecele faydası yok!
http://www.yurtgazetesi.com.tr/yazarlar/nihai-hesaplasmaya-dogru-makale,7817.html

‘Bölünme süreci sona erdi. Tek tek bölge ülkelerinin bütünleşme süreci başladı ve ilerliyor. Bu durumda BOP bozguna uğradı. Şimdi bölge ülkelerinin ‘Büyük Ortadoğu Projesi’ geliyor. Buna biz Batı Asya Birliği diyoruz. Obama yönetimi geri çekilmek zorunda’

İşçi Partisi lideri Doğu Perinçek’le görüşmenin ikinci bölümünde, daha çok gerileyen ABD ve Kürt meselesini konuştuk.

‘Kürdistan’ planı çöktü

- PKK’nın özerklik söylemi belli. Ciddiye alıyor musunuz?

Bazı ABD makamları da özerkliği destekleyen demeçler verince, ciddiye almak durumundayız.

- ABD, bir Kürt özerkliğine niye yatırım yapsın?

Bunun üzerinde düşünmeliyiz. Çünkü ABD’nin “Kürdistan” planı bozguna uğradı. Suriye’yi bölemedi; Irak’ı iki kez işgal etti, bölemedi. İran’a ne zaman saldıracak diye yıllarca konuşuldu. Hiçbir şey yapamadı. Bu durumda Kürt koridoru artık bir hayal. Akdeniz’e bir Kürt koridoru açılamayınca “Kürdistan” planı çöktü.

ABD’nin parlamenter

seçeneği kalmadı

- Madem çöktü. Mesele yok. “Özerklik inşa edeceğiz” açıklamalarından niye rahatsız oluyorsunuz?

Büyük olasılıkla, burada önümüzdeki ekonomik deprem koşullarında ortaya çıkacak iktidar sorununa bir cevap hazırlığ var.

- Nasıl?

Çok açık belirteyim. PKK ateşe sürülüyor.

- Ne demek?

Ortaya çıkacak vatan krizinde yeni hükümet projeleri gündeme gelecek.

- Özerklik söyleminin bu projelerde rolü ne olacak?

Türkiye’nin yakın geleceğinde derin bir hükümet krizi var. Her kuvvet, kendi hükümetini oluşturmaya bakacak. ABD, Türkiye’yi artık Erdoğan ve Gül’lerle yönetemez. ABD’nin parlamenter yoldan bir başka seçeneği de gözükmüyor. Daha önemlisi ekonomik kriz sopalı yönetimi çağırır.

- 12 Eylül -24 Ocak ilişkisi gibi mi?

Aynı ilişki. Fakat şimdi 1980’de değiliz.

- PKK’nın bir “Amerikancı darbe”de rolü ne olabilir?

Artık bundan sonra bir tek darbe gerekçesi olabilir. O da bölücülük. PKK’nın kentlerdeki kalkışmaları.

ABD, “bölmeyi” askıya aldı

- Tahliliniz çelişkili gibi. Diyorsunuz ki, ABD artık güçten düştü. Kürdistan kuramıyor. Türkiye’de kendisine bağlı hükümet bulamıyor. O zaman işler iyi demektir. Niye endişe ediyorsunuz? Niye hâlâ krizden ürküyorsunuz? Hatta şunu söyleyeyim: Yıllardır “Türkiye bölünüyor” diye milleti niye alarma geçirdiniz?

Krizden korkmuyoruz. Yeni bir durum var. Bölgede bölge ülkeleri yararına yeni bir durum oluştu. Bölünme süreci sona erdi. Tek tek bölge ülkelerinin bütünleşme süreci başladı ve ilerliyor. Bu durumda BOP bozguna uğradı. Şimdi bölge ülkelerinin “Büyük Ortadoğu Projesi” geliyor. Buna biz Batı Asya Birliği diyoruz. Bu koşullarda Obama yönetimi daha geri mevzilere çekilmek zorunda.

- Yeni bir ABD tanımı yapıyorsunuz. Bunun Türkiye’ye yansıması neler olacak?

Savunmaya çekilen bir ABD’den söz ediyoruz. Saldırı sırası Batı Asya ülkelerinde. ABD’nin baş meselesi, Türkiye’ye belli ödünler vererek, Türkiye’deki konumunu korumak.

- Çok iddialı. ABD,Türkiye’yi bölme projesinden artık vaz mı geçti?

Gelin, ihtiyatlı olmak için, askıya aldı diyelim. Ama ABD artık Türkiye’yi bölemez. İran’ın konumunu dahi kabullenmek zorunda kaldı. Irak’tan çekildi. Irak’ın bütünleşmesini sineye çekiyor. Suriye’de Esad’ı kabullenmeye gidiyor. ABD daha iki yıl önce stratejik olarak Pasifik bölgesinde odaklanacağını ilan etti. Çin ile rekabete yoğunlaşıyor. Bölgemizde yenilgiye uğradı.

Gerileyen ABD Suriye’ye saldırttı

- İtirazım var. ABD’nin gerilediği doğru. Suriye krizinin başında da “ABD geriledi, Pasifik’e gidiyor” tahlilleri yapıyordunuz. Ama bu durum, ABD’nin bölgedeki gerici kuvvetleri kullanarak Suriye’yi yakıp yıkmasına engel olamadı. Dolayısıyla Türkiye üzerindeki emelleri konusunda bu kadar kestirmeci ve sıçramalı tahliller riskli değil mi?

ABD, iki üç yıl önce savunmaya geçti. Suriye’deki harekatı savunma içinde bir saldırıydı. Her geri çekiliş savaşarak olur. Daha geri bir mevzide tutunmaya çalışıyor. Şimdi Türkiye’ye odaklanıyor.

- Daha tehlikeli ya. Bu Türkiye için riskleri artırmaz mı?

Biz de o nedenle bu yeni konumunu tartışıyoruz. Tayyip Erdoğanlar marifetiyle yönetemeyeceğine göre, yeni bir iktidar seçeneği üretmek zorunda. Hem de ekonomik kriz koşullarında.

- İşte bir risk daha...

Asıl riske giren ABD. Türkiye’nin önünde sadece ABD’nin hükümet seçeneği yok. Ondan önce Milli Hükümet seçeneği var. ABD’nin telaş nedeni de bu.

ABD’yle ilişkilerde roller değişti

- Yeni dönemde ABD-Türkiye ilişkileri hangi denkleme oturacak?

Bugüne kadar ABD Türkiye’ye kendi projelerini dayatıyordu, şimdi Türkiye’nin ABD’ye kendi porjesini dayatacağı bir döneme giriyoruz. İnisiyatif bize geçiyor. Bu, bir devrim olarak da adlandırılabilir.

- Söz aramızda. Şeker gibi ABD tarif ediyorsunuz neredeyse. ABD’nin Türkiye ile bir derdi kalmadı mı?

Yenilen güçler inisiyatifi kaybeder. Ama, şimdi ABD ile çelişkilerimiz ekonomi cephesinde yoğunlaşacak. Vatan bütünlüğü cephesindeki savaşı Türkiye kazanmak üzere. Arkasından Türkiye’nin ekonomik bağımsızlığı gelecek. Atlantik sistemi içinde açlığa, işsizliğe sürükleneceğimiz bir döneme giriyoruz. Türkiye buna isyan edecek. Yeniden Cumhuriyet’in üretim ekonomisine geçeceğiz. Vatanın birliği ile üretim ekonomisi sorunları bütünleşiyor.

Birbiri ardı sıra bu sorunları çözeceğiz. Ve ABD’ye rağmen çözeceğiz. O zaman ABD ile ilişkilerimiz olağanlaşacak.

- “ABD ile ittifaklar dönemi açıldı” demek üzeresiniz sanki.

ABD ile ittifak yok. Türkiye’nin bağımsızlığı var. Türkiye ancak Avrasya’da bağımsız olabilir. ABD ile ilişkilerimizi karşılıklı saygı ve çıkar temeline oturtmamızın şartı budur. Biz Asyalıyız ve yükselen Asya uygarlığı içindeki öncü konumumuzu alacağız. O nedenle İstiklal Savaşı’nın başında Mustafa Kemal Paşa önce siyasal merkezi inşa etti.

ABD seçimlere müdahale etmedi

- ABD tahlilleriniz kapsamında tekrar sorayım. Seçime bir ABD müdahalesi oldu mu?

ABD seçimlere müdahale etmedi. Sonuçlara göre tavır almaya yöneldi. Daha önce 17 Aralıkta Erdoğan’a karşı F örgütünü kullanarak bir uygulamada bulunduğu açık. Ancak, Gül-Gülen-Kılıçdaroğlu projesi gerçekçi değildi ve tutmadı.

- “17 Aralık bir uygulamaydı” dediniz. “ABD uygulaması.” Demek ki Washington seçime müdahale etti?

Evet, ama o senaryo tutmayınca geri durdu. Belki de amaçları Erdoğan’ı tehdit ederek daha sıkı bir denetim altına almaktı. Her proje, uygulama sürecinde değişikliklere uğrayabilir.

- İkinci itiraz, konuşmanızın başında içerideki “işbirlikçi”lerden söz ettiniz. Kim bunlar? Mesela TÜSİAD mı?

O da var elbette. TÜSİAD bu kez Erdoğan’ın karşısındaydı.

- El Kaide bahanesiyle Suriye’ye savaş niyetleri bu tabloda nereye oturuyor?

Suriye’ye savaşı konuşmak bile Türkiye dışı etkeni kanıtlıyor. Ama orada bağnaz bir milliyetçiliğin okşanması da var. Bir kısım MHP oyları böyle avlandı.

 http://www.aydinlikgazete.com/mansetler/37342-rafet-balli-sordu-dogu-perincek-yanitladi-amerikanci-darbe-uyarisi.html